Cichy wyczyn nad brzegiem rzeki Tom: dlaczego nasz spinning zawsze czeka na swoją kolej

Od kilku lat nasze letnie weekendy z mężem to wędkowanie nad rzeką Tom. Znamy tu każde zakole, każde obiecujące miejsce na okonia. Jednak przez te lata wykształciła się u nas jeszcze jedna, mniej romantyczna, ale niezwykle ważna tradycja. Zanim zarzucimy spinning do wody, bierzemy duży worek na śmieci i spacerujemy wzdłuż brzegu.

Rzeka Tom – Matka – jest silna i piękna, ale nie jest wszechmocna. Nie potrafi sama wydobyć ze swoich wód plastikowych butelek, foliowych toreb i opakowań, które zostawiają „wypoczywający”. Pozbywa się więc tego ciężaru jak może, wyrzucając śmieci na brzeg podczas wezbrań lub po prostu wymywając je do strefy przybrzeżnej. Nie da się na to patrzeć bez łez żalu.

A przecież te śmieci to nie tylko problem estetyczny. To cichy zabójca lokalnej flory i fauny. Plastik, rozkładając się przez stulecia, uwalnia do wody i gleby mikroplastik oraz toksyny. Ryby i ptaki mylą go z pożywieniem, co prowadzi do ich śmierci. Torby oplatające glony zaburzają gospodarkę tlenową. Szklane butelki zanieczyszczają glebę. Przyjeżdżamy po połów i ciszę, ale co zostawiamy w zamian?

Nasz mały rytuał to nie żaden wyczyn, a zwykła świadomość. Chcemy, aby za dziesięć lat nasze dzieci mogły tu przyjechać i zobaczyć nie wysypisko, ale potężną, czystą rzekę.

Zasady naszej obecności na brzegu, które nie są trudniejsze niż zawiązanie węzła wędkarskiego:

1. Zabierz ze sobą worek. Nie jeden na jedzenie, ale drugi – na śmieci. Swoje i, w miarę możliwości, cudze.

2. Zabieraj wszystko ze sobą. Nie zakopuj i nie pal śmieci – to wyrządza jeszcze większe szkody glebie i powietrzu.

3. Chroń roślinność przybrzeżną. Umacnia ona brzeg i jest domem dla wielu organizmów.

4. Używaj detergentów tylko w ostateczności i z dala od wody. Pamiętaj, że to wszystko trafia do rzeki.

Sport amatorski i wypoczynek na łonie natury to nie tylko aktywność fizyczna, ale także odpowiedzialność. Odpowiedzialność za miejsce, które daje nam siłę i radość. Traktujmy naszą przyrodę tak, jak na to zasługuje – z troską i szacunkiem. Wtedy przez wiele kolejnych stuleci pozostanie silna i piękna!