Możliwości klimatyczne dla hutnictwa

Wyzwanie klimatyczne: ryzyka i możliwości dla hutnictwa

Wraz ze wzrostem populacji planety i zwiększonym zużyciem stali, do połowy stulecia oczekuje się wzrostu popytu na wyroby metalowe o co najmniej półtora raza. Stal jest podstawą gospodarki o obiegu zamkniętym, ponieważ może być poddawana recyklingowi nieskończoną ilość razy. Jednak produkcja stali tradycyjnie wiąże się z wysoką emisją gazów cieplarnianych. Podczas webinarium prelegent analizuje, jak wyzwanie klimatyczne przekształca się z zagrożenia w czynnik napędzający rozwój branży, otwierając nowe możliwości dla firm hutniczych.

W prezentacji szczegółowo omówiono ryzyka fizyczne i finansowe, z jakimi boryka się branża. Do ryzyk fizycznych należą topnienie wiecznej zmarzliny, przyspieszone zużycie budynków i budowli, a także wzrost zużycia energii elektrycznej z powodu ekstremalnych upałów. Ryzyka finansowe wiążą się z niepewnością regulacji emisji gazów cieplarnianych w Rosji, wprowadzeniem granicznego podatku węglowego (CBAM) w Unii Europejskiej oraz zaostrzeniem wymogów banków i ubezpieczycieli wobec strategii ESG firm.

Strategia zarządzania gazami cieplarnianymi: od pomiaru do redukcji

Podstawą skutecznego zarządzania ryzykiem klimatycznym jest dokładne rozliczanie emisji. Prelegent pokazuje na przykładzie swojej firmy, jak zbudowany jest system pomiaru śladu węglowego w trzech zakresach (Scope 1, 2 i 3). Szczególną uwagę zwraca się na ocenę pośrednich emisji nieenergetycznych (Scope 3), co wymaga żmudnej pracy w całym łańcuchu wartości.

Aby zapewnić wiarygodność danych, przeprowadzana jest zewnętrzna weryfikacja raportowania. Jest to niezwykle ważne dla inwestorów i innych interesariuszy. Firma wyznaczyła cele redukcji emisji w trzech horyzontach: krótkoterminowym (zmniejszenie intensywności o 3% do 2023 r.), średnioterminowym (zmniejszenie o 10% do 2030 r. i wejście do grona 15% przedsiębiorstw o najniższej intensywności) oraz długoterminowym (osiągnięcie neutralności węglowej do 2050 r.).

Technologiczne ścieżki dekarbonizacji: innowacje i współpraca

Hutnictwo to produkcja energochłonna, w której węgiel pełni rolę reduktora żelaza w procesie technologicznym. Średnia intensywność emisji w branży wynosi około 2 ton CO2 na tonę produktu. Aby znacznie obniżyć ten wskaźnik, konieczna jest zmiana paradygmatu technologicznego.

Prelegent wyróżnia dwie główne ścieżki rozwoju: utrzymanie obecnej konfiguracji (wielki piec-konwertor) z wdrożeniem technologii wychwytywania i utylizacji dwutlenku węgla (CCUS) lub przejście na elektrometalurgię z wykorzystaniem złomu i wodoru (DRI na wodorze). Przyspieszenie dekarbonizacji wymaga aktywnej współpracy z państwem, ośrodkami naukowymi i społeczeństwem, a także udziału w inicjatywach branżowych i międzynarodowych (np. Worldsteel, Climate Action Steel Zero).

Czego dowiesz się z tego webinarium:

• Jakie fizyczne i finansowe ryzyka klimatyczne są najbardziej aktualne dla branży hutniczej?
• Jak zorganizować rozliczanie i weryfikację emisji gazów cieplarnianych we wszystkich trzech zakresach (Scope 1, 2, 3)?
• Jakie rozwiązania technologiczne (CCUS, DRI, wykorzystanie wodoru) są uważane za obiecujące dla dekarbonizacji hutnictwa?
• Jak graniczny podatek węglowy (CBAM) wpłynie na eksport wyrobów metalowych?
• Dlaczego ocena cyklu życia produktu staje się ważnym wymogiem ze strony klientów?