U podstaw piramidy Birda leżą niebezpieczne działania i warunki, jednak w wielu przedsiębiorstwach rejestrowanie takich przesłanek pozostaje nieprzejrzyste. Uwagi są przekazywane ustnie, gubią się w natłoku zadań, a rzeczywisty obraz ryzyk ulega zniekształceniu. W swoim wystąpieniu Irina Klimanowa analizuje praktyczny przypadek transformacji tego procesu w fabryce włókna szklanego, gdzie wdrożono system etykiet bezpieczeństwa (tagowanie) jako część metodologii TPM.
Przejście od zarządzania reaktywnego do proaktywnego wymaga narzędzia, które uczyni rejestrację defektów prostą, a ich usuwanie — kontrolowanym. Prelegentka pokazuje, jak przedsiębiorstwo przeszło drogę od pierwszych prób wizualizacji problemów do stworzenia ustrukturyzowanej bazy elektronicznej, która pozwoliła zaangażować w proces identyfikacji ryzyk zdecydowaną większość pracowników.
Wdrażanie systemu rozpoczęło się od klasycznego podejścia — zawieszania fizycznych etykiet bezpośrednio na problematycznym sprzęcie. Jednak specyfika produkcji (wysoka wilgotność i zapylenie) szybko wykazała nieskuteczność tej metody: nośniki papierowe ulegały zniszczeniu, a informacje ginęły.
Kolejnym etapem były tablice informacyjne na wydziałach, ale wymagały one długich, codziennych obchodów w celu zebrania danych. Ostatecznie optymalnym rozwiązaniem okazało się opracowanie jednolitej bazy elektronicznej opartej na makrach w programie Excel. Pozwoliło to na:
Kluczowa wartość systemu polega na prostocie rejestracji i wbudowanej ocenie ryzyka. Każdy pracownik lub gość przedsiębiorstwa może zgłosić problem (od pęknięcia w podłodze po niedziałający sygnał dźwiękowy wózka widłowego). Podczas rejestracji autor wypełnia matrycę oceny ryzyka, która automatycznie przypisuje niezgodności kod kolorystyczny (zielony, żółty lub pomarańczowy). Daje to kierownikom jasne zrozumienie priorytetów: pomarańczowe etykiety są brane do pracy natychmiast.
Prelegentka szczegółowo omawia proces routingu: jeśli defektu nie można usunąć na miejscu, wyznacza się osobę odpowiedzialną, określa terminy i źródła finansowania. Docelowy wskaźnik przedsiębiorstwa to zamknięcie 90% etykiet w ciągu 30 dni, co jest z powodzeniem realizowane i podtrzymuje zaufanie zespołu do systemu.
Techniczne wdrożenie bazy danych to tylko połowa sukcesu. Głównym wyzwaniem stała się motywacja pracowników. W wystąpieniu szczegółowo omówiono narzędzia angażujące: od osobistych rozmów i wizualizacji statusów etykiet na wydziałach po integrację wskaźników z systemem premiowania zmian.
Efektem tych prac było zaangażowanie 80% personelu w proces rejestracji niezgodności. Co ciekawe, w miarę rozwoju systemu uwaga pracowników uległa przesunięciu: o ile w pierwszych latach rejestrowano głównie defekty fizyczne (odsłonięte przewody, brak osłon), o tyle obecnie dominują etykiety związane z naruszeniami standardów 5S i dyscypliną, co świadczy o jakościowym wzroście kultury bezpieczeństwa.
Przeglądaj pełną bibliotekę najlepszych praktyk bezpieczeństwa przemysłowego
Przejdź do biblioteki