Obornik to dobra rzecz. Ale czy wszyscy tak uważają?

Przez wiele lat wszyscy spierali się ze sobą i udowadniali swoje racje. Obornik to odpad – twierdzili eksperci Rosprirodnadzoru, ponieważ znajduje się w wykazie substancji Federalnego Katalogu Klasyfikacji Odpadów, a ponadto jego klasę zagrożenia określa się w mgnieniu oka.

Obornik to substancja zwiększająca żyzność gleby i służąca do produkcji agrochemikaliów, zawiera mnóstwo azotu, fosforu, potasu oraz innych mikro- i makroelementów – zgodnie twierdzili eksperci Rossielchoznadzoru. Z kolei producenci rolni mówili po prostu: to nasz najcenniejszy produkt w zamkniętym obiegu naszej gospodarki.

Uprawiamy zboże, produkujemy pasze, hodujemy zwierzęta, a uzyskany obornik zwracamy do gleby, aby wyhodować nowe zboże.

Więc w czym problem, zapytacie?

Każdy patrzy na to samo z perspektywy własnego doświadczenia. Jednak wszyscy uczestnicy są zgodni co do jednego: jego stosowanie musi być bezpieczne. Zarówno Rosprirodnadzor, jak i Rossielchoznadzor wielokrotnie mieli do czynienia z nieuczciwymi użytkownikami środowiska. Niestety, w takich przypadkach konsekwencje dla przyrody przybierają katastrofalną skalę.

Jak zatem sprawić, by wykorzystanie obornika było bezpieczne dla biznesu i przyrody, przynosząc jednocześnie korzyści państwu?

1. Najważniejsze to ocenić swoje możliwości. Jaka objętość powstaje? Jaka jest dostępna infrastruktura i sprzęt do nawożenia oraz na jakie odległości przedsiębiorstwo jest w stanie transportować obornik? Ile gruntów posiada przedsiębiorstwo do nawożenia i jaka jest wynikająca z tego norma stosowania? Jakie ograniczenia nakłada się na te grunty podczas nawożenia (bliskość zbiorników wodnych, terenów zabudowanych, dróg itp.). Odpowiedź na te pytania jest niezwykle ważna, ponieważ jest to faktyczna inwentaryzacja.
2. Kolejną ważną kwestią jest standaryzacja procesów. (Albo budowanie ich od zera. Tutaj, jak to mówią, zależy, kto ma jakie szczęście). Moje doświadczenie podpowiada, że zajmowanie się obornikiem należy zacząć już od momentu karmienia i pojenia zwierząt. Proces cyklu życia składa się z wielu etapów. Zalecam szczegółowe przeanalizowanie każdego z nich. Na przykład od tego, jak działają poidła dla zwierząt, zależy objętość powstającego obornika. Woda cieknie, a objętość rośnie z niczego. Przez zapchane kolektory nie przepompowuje się odpowiedniej objętości, a w przepełnionych lagunach przechowuje się dwa lub trzy razy mniejsze ilości obornika. Twój idealny proces powinien zostać udokumentowany, należy wyznaczyć osoby odpowiedzialne, określić jasne granice etapów oraz zasady wymiany informacji.
3. Kontrola. Jakżeby inaczej. Człowiek ma tendencję do upraszczania wszystkiego, czym się zajmuje. Tak już jesteśmy skonstruowani. Skracamy drogę przez trawnik, że tak powiem. Jeśli nie zapewni się ciągłej kontroli, system umrze, zanim się narodzi. Potrzeba lat, aby w umysłach pracowników ukształtował się bezalternatywny obraz ich działań. Przedsiębiorstwo również potrzebuje czasu na zaprowadzenie porządku w swojej działalności. Tak więc dojrzewają i rozwijają się wszyscy uczestnicy procesu.

Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że kiedy na każdy etap możemy zaprosić kolegów z organów nadzorczych i kontrolnych, aby zaprezentować naszą pracę, pokazać, że robimy to w sposób przemyślany, świadomy, rozumiejąc konsekwencje zaniedbań i biorąc na siebie odpowiedzialność – pytania i spory znikają same. Podróż tysiąca mil zaczyna się od pierwszego kroku. Życzę wszystkim bezpiecznej pracy.