W przedsiębiorstwach wydobywczych kontrola bezpieczeństwa ruchu zakładu często funkcjonuje równolegle do głównego procesu technologicznego. Służba BHP i bezpieczeństwa przemysłowego rejestruje nieprawidłowości we własnym obiegu, podczas gdy pion produkcyjny ustala zadania zmianowe na podstawie czasu pracy maszyn i wielkości wydobycia. W rezultacie na usuwanie uchybień nie rezerwuje się roboczogodzin, a długie okresy bez ciężkich wypadków stwarzają niebezpieczną iluzję stabilizacji ryzyka.
Naturę tej pułapki analizuje na przykładzie Formuły 1 Aleksandr Valiyev, kierownik działu – menedżer ds. ryzyka w firmie Sibkor. Osiem lat bez wypadków śmiertelnych w okresie od 1986 do 1994 roku przekonało federację o niezawodności technologii, przez co rozwój środków ochronnych zatrzymał się mimo rosnącej mocy bolidów. Katastrofalny weekend na torze Imola w maju 1994 roku, podczas którego zginęli Roland Ratzenberger i Ayrton Senna, wymusił odejście od szukania winnych na rzecz systemowych barier inżynieryjnych: przebudowy stref bezpieczeństwa, rygorystycznych testów zderzeniowych monokoku, mocowania kół na uwięziach linowych, systemu ochrony głowy i szyi HANS, a później – wirtualnego samochodu bezpieczeństwa oraz tytanowego pałąka Halo. Pozwoliło to zmniejszyć liczbę ofiar śmiertelnych w porównywalnych 32-letnich okresach z 16 do jednej. Dla bezpieczeństwa przemysłowego wniosek jest jednoznaczny: brak incydentów to powód do pogłębionego audytu i wbudowania kontroli bezpośrednio w proces planowania prac.
Studium przypadku z podziemnego górnictwa węgla kamiennego opiera się na korporacyjnym systemie zarządzania operacyjnego o horyzontach od zmiany i doby po kroczące okresy 13 i 52 tygodni. Ponieważ produkcja ma obowiązek analizować wszelkie zakłócenia technologiczne za pomocą metody „5 dlaczego” oraz diagramu Ishikawy, do tej samej procedury włączono odchylenia w obszarze bezpieczeństwa. Podczas porannej odprawy ruchowej u zastępcy dyrektora ds. produkcji, z udziałem kierownika służby BHP i bezpieczeństwa przemysłowego, oceniana jest adekwatność działań korygujących, po czym decyzje zatwierdzone przez dyrektora kopalni trafiają na platformę Altan, która zastąpiła dawny system wspólnej książki nakazów oraz zleceń zmianowych.
Kluczowym krokiem było połączenie wyizolowanego wcześniej modułu kontroli bezpieczeństwa z blokiem planowania:
Aby uwagi dozoru inżynieryjno-technicznego nie ginęły między ustną kontrolą w przodku a wypełnianiem formularzy internetowych na powierzchni, pracę przeniesiono do aplikacji mobilnej na iskrobezpiecznych smartfonach w wykonaniu przeciwwybuchowym bez kart SIM. Zamkniętą sieć Wi-Fi uruchomiono na bazie stacji lokalizacji personelu, instalowanych zgodnie z wymogami organu nadzoru co 150–200 metrów wyrobisk; poza zasięgiem sygnału dane zapisują się w trybie offline i synchronizują automatycznie.
Aplikacja łączy zadania produkcyjne i kontrolne, motywując sztygarów zmianowych do korzystania z niej na każdej zmianie:
W wystąpieniu szczegółowo omówiono także ograniczenia projektu. Oprogramowanie pudełkowe jest dostosowywane do specyfiki kopalń już od ponad trzech lat, a przełamywanie formalizmu i sabotażu wymaga nieustannego nadzoru ze strony kadry zarządzającej. Ponadto, mimo uzgodnień z organami nadzoru oraz gotowości technicznej systemu, papierowe karty zleceń zmianowych wciąż dublują wersje cyfrowe: nierozwiązane pozostają kwestie administrowania certyfikatami podpisu elektronicznego oraz mechanizmu świadomego zapoznawania się górników z zadaniem zamiast mechanicznego przykładania karty do czytnika.
Przeglądaj pełną bibliotekę najlepszych praktyk bezpieczeństwa przemysłowego
Przejdź do biblioteki