Autor: Yana Reprintseva, Director of the Directorate for Health and Safety Development — EVRAZ
Zespół wypalenia zawodowego (ang. burnout) — pojęcie wprowadzone do psychologii przez amerykańskiego psychiatrę Herberta Freudenbergera w 1974 roku, objawiające się narastającym wyczerpaniem emocjonalnym. Może prowadzić do zmian osobowościowych w sferze relacji z ludźmi (aż do rozwoju głębokich zniekształceń poznawczych).
Kluczowy objaw – charakter przewlekły (nie zmęczenie).
Objawy w pracy:
- Spadek inicjatywy
- Przesunięcie grafiku pracy (późne przychodzenie, późne wychodzenie)
- Nadmierne delegowanie zadań
Objawy behawioralne:
- Cynizm
- Częste „krótkie” choroby
- Wyobcowanie z zespołu
Na co zwrócić uwagę:
- Zakończenie dużego projektu
- Przekraczanie ambitnych celów przez trzy lata z rzędu
- Zmiana psychoemocjonalnego charakteru pracy
- Pięć do siedmiu lat pracy na tym samym stanowisku z tym samym zakresem obowiązków
Co robić:
- Najlepiej adaptują się do pracy i rzadziej ulegają wypaleniu osoby, których obciążenie w życiu prywatnym (poza godzinami pracy) jest równie wysokie
- „Sabbatical” jeszcze nikomu nie pomógł
- Powinna przeważać aktywność. Ważne jest znalezienie właściwej proporcji (ile godzin odpoczynku przypada na określoną liczbę godzin pracy)
- Pomaga zmiana rodzaju aktywności i wyzwania intelektualne w najbliższej strefie rozwoju (najbliższy poziom niekompetencji)
- Nauka wymagająca dużego zaangażowania i zdawanie egzaminów pozwala spojrzeć na swoją pracę z nowej perspektywy