มนุษย์จะรู้สึกว่าตนเองมีชีวิตอยู่ ตราบเท่าที่ยังสามารถชื่นชมและยินดีได้...

กลุ่มอาการภาวะหมดไฟ (Burnout Syndrome) — แนวคิดที่นำเข้าสู่จิตวิทยาโดยจิตแพทย์ชาวอเมริกัน เฮอร์เบิร์ต ฟรอยเดนเบอร์เกอร์ ในปี 1974 ซึ่งแสดงออกด้วยความเหนื่อยล้าทางอารมณ์ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อาจนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงทางบุคลิกภาพในด้านการสื่อสารกับผู้คน (ไปจนถึงการพัฒนาความผิดเพี้ยนทางพุทธิปัญญาอย่างรุนแรง)

สัญญาณสำคัญ – ลักษณะที่เรื้อรัง (ไม่ใช่แค่ความเหนื่อยล้า)

ด้านการทำงาน:

• การลดลงของความริเริ่มสร้างสรรค์
• การเลื่อนตารางเวลาทำงาน (มาสาย กลับดึก)
• การมอบหมายงานที่มากเกินความจำเป็น

ด้านพฤติกรรม:

• ความเฉยเมยเย็นชา
• การเจ็บป่วย "เล็กๆ น้อยๆ" บ่อยครั้ง
• การแยกตัวออกจากทีม

ข้อควรสังเกต:

• การเสร็จสิ้นโครงการขนาดใหญ่
• การบรรลุเป้าหมายที่ท้าทายเกินคาดติดต่อกันสามปี
• การเปลี่ยนแปลงลักษณะทางจิตวิทยาและอารมณ์ของงาน
• การทำงานในตำแหน่งเดิมและหน้าที่เดิมมาเป็นเวลา 5-7 ปี

สิ่งที่ควรทำ:

• ผู้ที่ปรับตัวเข้ากับการทำงานได้ดีที่สุดและมีโอกาสหมดไฟน้อยที่สุด คือผู้ที่มีภาระในชีวิตส่วนตัว (ในช่วงเวลาที่ไม่ใช่เวลาทำงาน) สูงเช่นกัน
• "ซับบาทิคัล" (Sabbatical) ยังไม่เคยช่วยใครได้จริง
• กิจกรรมที่กระตือรือร้นควรเป็นสิ่งหลัก สิ่งสำคัญคือต้องหาอัตราส่วนที่เหมาะสม (ชั่วโมงการทำงานกี่ชั่วโมงต่อชั่วโมงการพักผ่อนกี่ชั่วโมง)
• การเปลี่ยนกิจกรรมและความท้าทายทางสติปัญญาในโซนการพัฒนาที่ใกล้เคียงที่สุด (ระดับความไม่เชี่ยวชาญที่ใกล้ที่สุด) สามารถช่วยได้
• การเรียนที่มีความต้องการสูงและการสอบช่วยสร้างมุมมองใหม่ๆ ให้กับการทำงานของตนเอง