Kuratorstwo firm podwykonawczych jako ekosystem zaufania i kultury bezpieczeństwa

Problem integracji podwykonawców z korporacyjną kulturą bezpieczeństwa

Zarządzanie bezpieczeństwem firm podwykonawczych pozostaje jednym z najtrudniejszych obszarów dla przedsiębiorstw przemysłowych. Historycznie ukształtowany model, w którym kontrola nad podwykonawcami spoczywa całkowicie na barkach specjalistów ds. HSE, okazuje się nieefektywny. Przy dużej liczbie prac rzadkie kontrole (nie częściej niż raz w miesiącu) zamieniają zarządzanie ryzykiem w rejestrowanie naruszeń po fakcie. W swoim wystąpieniu Ilja Zabugin szczegółowo analizuje, dlaczego presja administracyjna nie zmienia zachowań pracowników, i pokazuje, jak przejście od surowego nadzoru do relacji partnerskich pozwala radykalnie obniżyć wskaźnik wypadkowości.

Od kontroli do partnerstwa: jak działa instytucja kuratorstwa

Zdając sobie sprawę, że bezpieczeństwo nie może zależeć od tego, jak bardzo „poszczęści się” z konkretną zmianą podwykonawcy, firma całkowicie zmieniła swoje podejście. Zamiast zaostrzać kary, wprowadzono system kuratorstwa. Do każdej firmy podwykonawczej przypisany jest obecny kierownik liniowy (np. kierownik fabryki), na którego terenie wykonywane są prace.

• Osobista odpowiedzialność na miejscu: Kurator nie tylko sprawdza dokumenty, ale buduje bezpośredni dialog. Pozwala to na szybkie rozwiązywanie pojawiających się problemów i wspólne zarządzanie ryzykiem bezpośrednio na placu budowy.
• Szkolenie z przywództwa: Kuratorzy są celowo szkoleni nie tylko ze standardów bezpieczeństwa, ale także z umiejętności komunikacji, empatii i oceny ryzyka. Przekazując pracę podwykonawcy, klient przekazuje również część ryzyka, dlatego kurator musi umieć je właściwie zidentyfikować już na etapie uzgadniania specyfikacji technicznej.
• Regularne interakcje: Spotkania robocze odbywają się co najmniej raz na zmianę (turnus). Omawiane są na nich zidentyfikowane niezgodności i opracowywane wspólne środki w celu ich wyeliminowania, co buduje atmosferę zaufania i angażuje podwykonawcę w ogólną kulturę bezpieczeństwa.

Cyfrowa przejrzystość i motywacja

Aby zarządzać sytuacją w czasie rzeczywistym, prelegent pokazuje na przykładzie wykorzystanie cyfrowej komórki administracyjnej — ujednoliconego pulpitu nawigacyjnego (dashboardu). Gromadzi on kluczowe wskaźniki produkcyjne, w tym wskaźnik częstotliwości wypadków (LTIFR/TRIFR), liczbę dni bez incydentów oraz status usuwania naruszeń. Dane są aktualizowane dwa razy dziennie, co pozwala wszystkim uczestnikom procesu, w tym samym podwykonawcom, widzieć obiektywny obraz i szybko reagować na odchylenia.

Ważnym czynnikiem udanego wdrożenia był system motywacyjny. Przezwyciężenie początkowego oporu menedżerów, którzy otrzymali dodatkowe obciążenie, osiągnięto poprzez powiązanie realizacji osobistych zobowiązań w zakresie bezpieczeństwa z ostateczną premią. System opiera się na świadomości i zaangażowaniu, a nie na strachu przed karą, chociaż dla notorycznych sprawców przewidziano ranking i podnoszenie kwestii na szczebel dyrektora zarządzającego.

Wyniki: spadek wypadkowości i inicjatywa oddolna

W ciągu dwóch lat działania systemu kuratorstwa wskaźnik częstotliwości wypadków w przedsiębiorstwie spadł o 53%, a wypadkowość wśród podwykonawców zmniejszyła się o połowę. Wymownym rezultatem była zmiana nastawienia samych firm podwykonawczych: zniknęło ukrywanie mikrourazów, podwykonawcy zaczęli samodzielnie inicjować wspólne inspekcje i proponować ulepszenia techniczne, takie jak wdrożenie systemów „Antysen” i świetlnego wyznaczania stref niebezpiecznych.

Czego dowiesz się z tego webinarium:

• Jak prawnie i organizacyjnie ugruntować odpowiedzialność kierowników liniowych za bezpieczeństwo podwykonawców?
• Jak zbudować system motywacyjny dla kuratorów, aby uniknąć formalnego podejścia do inspekcji?
• Jak korzystać z cyfrowych pulpitów nawigacyjnych do codziennego monitorowania pracy firm podwykonawczych?
• Jakie narzędzia pomagają zintegrować nowych podwykonawców z korporacyjną kulturą bezpieczeństwa w zaledwie jeden miesiąc?
• Jak przejść od systemu kar do relacji partnerskich, zachęcających podwykonawców do samodzielnego zgłaszania ryzyk?