Skuteczne wyznaczanie celów do pomiaru wyników przy przejściu z poziomu reaktywnego na proaktywny

Od podejścia reaktywnego do świadomego bezpieczeństwa

Przejście od reaktywnego zarządzania HSE do proaktywnego to nie tylko zmiana wskaźników, ale transformacja świadomości każdego pracownika. Podczas sesji „Cele i systematyzacja” Anna Voronkova, menedżer ds. HSE w firmie Heineken, analizuje, jak właściwe wyznaczanie celów i wybór KPI pomagają organizacji poruszać się po krzywej Bradleya: od instynktownego przestrzegania zasad do kultury współzależności, w której bezpieczeństwo staje się wewnętrzną wartością.

Wskaźniki reaktywne i proaktywne: na czym polega różnica?

Prelegentka na przykładzie góry lodowej pokazuje, jak rozkładają się metryki bezpieczeństwa. Wskaźniki reaktywne (wypadki, mikrourazy, choroby zawodowe) to tylko wierzchołek, odzwierciedlający to, co już się wydarzyło. Wskaźniki proaktywne to część podwodna, ukierunkowana na zapobieganie incydentom.

• Metryki reaktywne: liczba dni niezdolności do pracy, incydenty, mikrourazy. Ważne jest, aby ich nie ukrywać, ale wykorzystywać do poszukiwania przyczyn źródłowych.
• Metryki proaktywne: procent zgodności z listami kontrolnymi, wyniki badań lekarskich, specjalna ocena warunków pracy, audyty, ocena ryzyka, rejestrowanie niebezpiecznych warunków i działań.

Jak właściwie zmieniać zestaw wskaźników

W wystąpieniu szczegółowo omówiono algorytm pracy ze wskaźnikami w oparciu o cykl PDCA (Plan-Do-Check-Act). Prelegentka proponuje następującą ścieżkę:

• Analiza obecnej sytuacji: rejestrowanie wszystkich odchyleń i identyfikacja obszarów problemowych (np. wypadki drogowe, praca z wykonawcami, upadki z wysokości).
• Skupienie się na tym, co najważniejsze: wybór 3 najbardziej krytycznych obszarów do opracowania, aby nie rozpraszać zasobów.
• Ustalenie proaktywnych KPI: dla każdego obszaru problemowego formułowane są konkretne metryki (np. procent zgodności ze standardem pracy wykonawców lub liczba zidentyfikowanych niebezpiecznych warunków).
• Ocena skuteczności: regularne monitorowanie statusu i korygowanie działań.

Ewolucja metryk na krzywej Bradleya

Prelegentka podkreśla, że zestaw wskaźników musi odpowiadać poziomowi dojrzałości firmy. Nie można przejść do złożonych metryk behawioralnych bez zbudowania podstawowego fundamentu.

• Poziom reaktywny: skupienie się na podstawowych wymaganiach (wypadki, specjalna ocena warunków pracy, badania lekarskie, szkolenia).
• Poziom zależny: dodanie inspekcji, audytów, rejestrowania niebezpiecznych warunków i near-miss (zdarzeń potencjalnie wypadkowych).
• Poziom niezależny: praca ze świadomością, śledzenie niebezpiecznych zachowań i zachorowalności.

Narzędzia angażowania i cyfryzacja

Do skutecznego zarządzania wskaźnikami niezbędny jest niezawodny system gromadzenia danych. Można zacząć od prostych arkuszy Excel, stopniowo przechodząc do specjalistycznych rozwiązań IT. Ponadto Anna zwraca uwagę na znaczenie dostosowania formatów szkoleń do różnych odbiorców: od klasycznych instrukcji po jednostronicowe lekcje (OPL) i krótkie filmy animowane, które są szczególnie skuteczne w angażowaniu młodych pracowników.

Czego dowiesz się z tego webinarium:

• Jak wybrać odpowiednie proaktywne wskaźniki w celu zmniejszenia liczby urazów?
• Dlaczego ważne jest, aby skupiać się tylko na 3 kluczowych problemach jednocześnie?
• Jak dostosować KPI do obecnego poziomu kultury bezpieczeństwa w firmie?
• Jakie formaty szkoleń najlepiej sprawdzają się w angażowaniu pracowników z różnych pokoleń?
• Jak zbudować system gromadzenia danych do analizy wskaźników HSE?