Identyfikacja i zarządzanie ryzykiem zawodowym

Ewolucja systemu zarządzania ryzykiem: od formalizmu do narzędzia pracy

Przejście przedsiębiorstw na międzynarodowe standardy bezpieczeństwa wymaga nie tylko posiadania dokumentacji z oceny ryzyka zawodowego, ale stworzenia realnie działającego mechanizmu zintegrowanego z procesami produkcyjnymi. Podczas webinarium Michaił Kobzew, zastępca głównego inżyniera i naczelnik wydziału HSE w JSC "Michajłowski GOK", analizuje praktyczne doświadczenia w budowaniu takiego systemu w dużym przedsiębiorstwie górniczym.

Kluczowym problemem wielu systemów zarządzania ryzykiem jest oderwanie oceny od rzeczywistych miejsc pracy. Aby tego uniknąć, w przedsiębiorstwie grupy robocze ds. identyfikacji zagrożeń tworzone są na mikropoziomie: w halach, na oddziałach i w konkretnych brygadach. Pozwala to zaangażować w proces personel liniowy, który najlepiej zna specyfikę i ukryte zagrożenia w swoich strefach pracy.

Zmodyfikowana formuła oceny ryzyka

Klasyczna matryca oceny ryzyka opiera się zazwyczaj na dwóch wskaźnikach: ciężkości skutków i prawdopodobieństwie wystąpienia zdarzenia. Prelegent pokazuje, jak w celu zwiększenia obiektywności przedsiębiorstwo wdrożyło trzeci współczynnik — prawdopodobieństwo wykrycia ryzyka.

Ten wskaźnik (od 1 do 10) ocenia, jak łatwo zauważyć zbliżające się niebezpieczeństwo. Jeśli czynnik jest oczywisty i łatwy do kontrolowania, współczynnik jest minimalny. Jeśli jednak zagrożenie pojawia się nagle i nie poddaje się kontroli wizualnej ani instrumentalnej aż do momentu incydentu, ryzyko otrzymuje maksymalną liczbę punktów. Takie podejście pozwala skupić uwagę na ukrytych zagrożeniach, które często są pomijane w standardowych kartach zagrożeń.

Określenie akceptowalnego ryzyka i walka z manipulacjami

Poziom akceptowalnego ryzyka w przedstawionej metodyce obliczany jest jako średnia arytmetyczna wszystkich ocenionych ryzyk w konkretnej karcie zagrożeń. Wszystkie wartości przekraczające ten próg wymagają obowiązkowego opracowania działań korygujących.

W wystąpieniu szczegółowo omówiono problem możliwych manipulacji: model matematyczny pozwala sztucznie zaniżyć średni wynik, dodając do karty wiele mało istotnych ryzyk, aby uniknąć pracy nad trudnymi problemami. Prelegent zauważa, że przezwyciężenie tej tendencji wymagało czasu i zmiany kultury bezpieczeństwa, kiedy personel uświadomił sobie, że ocena nie jest przeprowadzana w celu przejścia audytu, ale dla realnej ochrony życia i zdrowia.

Praktyczne studia przypadków: od oceny do rozwiązań inżynieryjnych

Baza teoretyczna jest poparta analizą konkretnych sytuacji z praktyki oddziału górniczego, gdzie zidentyfikowano nieakceptowalne ryzyka i wdrożono skuteczne środki zarządzania:

• Zagrożenie zawaleniem się masy skalnej w punktach przeładunkowych. Ryzyko oceniono na 90 jednostek. Zamiast wzmacniać szkolenia, przedsiębiorstwo poszło drogą wyeliminowania człowieka ze strefy niebezpiecznej: wdrożono monitoring wizyjny, pozwalający na zdalne kontrolowanie procesu.
• Ryzyko wybuchu niewypału. Podczas pracy koparki w przodku istnieje prawdopodobieństwo natrafienia na niezainicjowany materiał wybuchowy (ryzyko 96 jednostek). Rozwiązaniem stało się wprowadzenie obowiązkowego dyżuru specjalisty-strzałowego bezpośrednio w kabinie koparki podczas pracy w potencjalnie niebezpiecznych strefach.
• Urazy podczas wymiany liny otwierającej dno łyżki. Regularna operacja cięcia liny prowadziła do oparzeń z powodu rozginania naprężonego metalu. Do karty technologicznej dodano prosty, ale skuteczny wymóg: przed cięciem nałożyć opaskę z drutu wiązałkowego, blokującą ruch końców liny.

Czego dowiesz się z tego webinarium:

• Jak wdrożyć współczynnik "prawdopodobieństwa wykrycia" do standardowej formuły oceny ryzyka?
• Jak obliczyć poziom akceptowalnego ryzyka dla konkretnego oddziału lub hali?
• Jaka jest zasadnicza różnica między środkami zapobiegania zagrożeniom a działaniami zmniejszającymi ryzyko?
• Jak zapobiegać formalnemu podejściu i manipulacjom przy sporządzaniu kart zagrożeń?
• Jak zintegrować wskaźniki pracy z ryzykiem z KPI menedżerów na podstawie wskaźnika LTIFR?