เราคุ้นเคยกับการได้ยินและพูดซ้ำ ๆ ว่าความปลอดภัยคือ “เรื่องสำคัญอันดับ 1” และยังเป็น “ค่านิยม” ขององค์กรด้วย แต่ลองถอดแว่นสีชมพูออกกันเถอะ
ลำดับความสำคัญเปลี่ยนอย่างรวดเร็วเมื่อแผนการผลิตกำลังลุกเป็นไฟ หรือเมื่อข้อจำกัดด้านงบประมาณบีบคั้น ส่วนค่านิยมนั้น น่าเสียดายที่ถูกแลก ถูกซื้อ และถูกขาย เมื่อภาวะตลาดหรือวิกฤตที่ใกล้เข้ามาเรียกร้องเช่นนั้น
แต่ชีวิตและสุขภาพของผู้คนจะเป็นเรื่องที่ประนีประนอมหรือต่อรองกันได้หรือ?
การตระหนักในสัจพจน์ข้อนี้เปิดทางไปสู่การเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมความปลอดภัยในองค์กรอย่างแท้จริง
วัฒนธรรมความปลอดภัยที่ได้ผลจริงไม่จำเป็นต้องประกาศค่านิยม
ความปลอดภัยคือการต่อสู้อย่างต่อเนื่องเพื่อความคิดและหัวใจของผู้คน
ภารกิจหลักคือทำให้ผู้บริหารและพนักงานหน้างานเริ่มมองเห็นคนรอบตัวเป็นคนในครอบครัวของตน ไม่ใช่ผู้ปฏิบัติงานที่เป็นนามธรรม “ฟันเฟือง” หรือ “ทรัพยากร”
เพื่อให้การเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมสำเร็จ สำคัญอย่างยิ่งที่การพัฒนานี้จะต้องเริ่มจากผู้บริหารระดับสูงสุด นั่นคือสิ่งที่ทำให้มันแผ่ไปทั่วทั้งโครงสร้างขององค์กร
อย่างไรก็ตาม ไม่จำเป็นต้องรอความริเริ่มจาก “ข้างบน” เพราะความปลอดภัยคือถนนสองทาง
เราทุกคนเริ่มการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ได้ทันที รอบตัวเรา ที่หน้างานของเราเอง
สิ่งที่ต้องใช้มีไม่มาก คือความใส่ใจอีกสักนิด ความหนักแน่นพอสมควร และความอดทนอย่างมาก
จะทำอะไรและทำอย่างไรนั้นเป็นที่รู้กันดีอยู่แล้ว:
อย่างที่เห็น ทุกอย่างเรียบง่าย ไม่ต้องมีวีรกรรมอะไรเลย
เหลือเพียงคำถามเดียว: คุณพร้อมจะทำอะไรด้วยตัวเองเพื่อความปลอดภัย?

________________________________________
💬 เพื่อน ๆ ครับ มาแบ่งปันความเห็นกันในคอมเมนต์ 👇