Jeden dzień z życia kierownika projektu HSE: Środa

Środa – najlepszy dzień tygodnia: Lider może poświęcić czas sobie i rozwojowi zespołu.

Na początek, drodzy przyjaciele, proponuję ujednolicić to, co wiemy i co rozumiemy pod pojęciem Przywództwa.

Po pierwsze, Przywództwo można rozwijać i można się go nauczyć. Po drugie, płeć, wiek, narodowość, wyznanie – nie są przeszkodą dla przywództwa. Ponadto lider zawsze ma określony cel i ma zwolenników, którzy ten cel podzielają, są gotowi za nim podążać i czują wobec siebie szczególne, DOBRE nastawienie. Lider zawsze angażuje, a od niego oczekuje się: zrozumienia tego, co się dzieje + przewidywania rozwoju sytuacji (wizja) + brania odpowiedzialności za zarządzanie sytuacją. Rozumiemy również, że istnieje szereg cech niekompatybilnych z przywództwem.

Istnieje kilka stylów („obrazów”) – adaptacyjne, rozproszone, służebne, emocjonalne. Jeśli chcecie, później zatrzymamy się nad tym nieco dłużej. Ale teraz opowiem o moim projekcie i modelu przywództwa Metalloinvest. U nas występuje ono w czystej formie – przywództwo rozproszone. Innymi słowy – przywództwo wspólne, Przywództwo jako część zespołu, a nie pojedynczej osoby.

Nasza firma wdraża system zarządzania ryzykiem w trzech dużych zakładach oraz na obiektach budowlanych jako generalny wykonawca. Jednostki są duże, oddalone od siebie, w projekcie uczestniczy około 20 tysięcy pracowników produkcyjnych, co determinuje model przywództwa – w każdej jednostce jest kierownik projektu i starszy trener, a łączna liczebność zespołu wynosi nieco mniej niż 50 osób.

Konkretnie:

1. Wszyscy Liderzy mają jeden cel – ograniczenie urazowości i wdrożenie trzech norm – Normy terytorium, normy pracy i normy nauczyciela.
2. Odpowiedzialność w zespole jest rozdzielona między wszystkich członków zespołu zgodnie z rolami, a nie stanowiskami
3. Każdy z nas potrafi nie być pierwszym (w swojej dziedzinie)
4. Ogólna atmosfera stwarza możliwość rozwoju przywództwa u innych, mentoringu i coachingu.

Jakie założenia przyjęłam osobiście dla siebie?

• Każdy członek zespołu na wstępie przechodzi przez macierz kompetencji. Jeśli nie przejdzie – nie trafia do zespołu. Właściwa ocena zespołu to klucz do sukcesu
• Przyjmując osobę do zespołu – ufam jej
• Ludzie nie potrzebują wydawania rozkazów, potrzebują wsparcia i współpracy
• Każdy w zespole, w tym ja, nie jest ani lepszy, ani gorszy. Jestem po prostu inny, unikalny.
• Prawda jest dla Lidera ważniejsza niż osobista racja
• Tam, gdzie istnieje norma, niewiele miejsca zostaje na odrębne zdanie.

I jeszcze jedno: gdy ktoś z zespołu otrzymuje awans (nawet poza projektem), spotykamy się wszyscy razem w swobodnej atmosferze, omawiamy, za co go otrzymał, i przygotowujemy „instrukcję” rozwoju dla pozostałych. To świetna praktyka motywacyjna i rozwojowa.

Ciąg dalszy w kolejnym artykule.