Zarządzający nadzór nad bezpieczeństwem przemysłowym

Ewolucja kontroli: od etatowych inspektorów do zarządzającego nadzoru

W warunkach działalności projektowej, gdzie terminy są napięte, a poziom niepewności wysoki, tradycyjne metody kontroli w dziedzinie bezpieczeństwa przemysłowego często zawodzą. Kiedy na obiekcie jednocześnie pracuje kilka organizacji podwykonawczych o różnym poziomie kultury bezpieczeństwa, klasyczny schemat „inspektor — naruszający” staje się nieefektywny. W swoim wystąpieniu Aleksandr Podkolzin, kierownik projektów regionalnych „Gazpromnieft-Geo”, analizuje przejście od etatowych specjalistów ds. BHP do modelu zarządzającego nadzoru, w którym nadzorca występuje nie tylko jako kontroler, ale także jako pomocnik, konfigurujący procesy bezpośrednio na placu budowy.

Problem jednostronnej komunikacji i transformacja struktury

Prelegent pokazuje na przykładzie swojej firmy, z jakimi trudnościami boryka się biuro przy zarządzaniu odległymi obiektami. Wcześniej strumień zadań i problematycznych kwestii płynął z placu budowy do centrali, gdzie podejmowanie decyzji operacyjnych było utrudnione przez brak pełnego kontekstu. Zaangażowanie zwykłych nadzorców nie rozwiązywało problemu: informacje docierały jednostronnie, a synergia między funkcjami produkcyjnymi a służbą bezpieczeństwa nie powstawała.

Rozwiązaniem stała się zmiana struktury interakcji. Utworzono minizespoły na poziomie obiektu i projektu, wprowadzono stanowiska kierownika projektu i kierownika obiektu. W obszarze HSE pojawiło się stanowisko kierownika grupy ds. bezpieczeństwa przemysłowego. Pozwoliło to przenieść centrum podejmowania decyzji operacyjnych na sam plac budowy, zmniejszając obciążenie biura i zwiększając szybkość reakcji na incydenty.

Etat czy outsourcing: wybór optymalnej strategii pozyskiwania nadzorców

Specyfika projektowa prac poszukiwawczo-rozpoznawczych dyktuje swoje warunki: projekty mogą trwać od 6 do 12 miesięcy, a wolumeny prac są niestabilne. W takich warunkach utrzymywanie dużego personelu specjalistów terenowych staje się ekonomicznie nieuzasadnione, zwłaszcza w okresach spadku aktywności (jak to miało miejsce w 2020 roku).

W wystąpieniu szczegółowo omówiono proces wyboru strategii pozyskiwania personelu. Firma przeanalizowała cztery warianty:

• Platformy jednorazowego zaangażowania (typu „Profesjonaliści 4.0”) — nie sprawdziły się ze względu na ograniczenia czasowe (do 4 miesięcy) i brak możliwości skierowania osób samozatrudnionych na atestację z bezpieczeństwa przemysłowego.
• Wewnętrzne podmioty zależne (spółki córki) — okazały się wiązać z wysokimi kosztami transakcyjnymi i skomplikowanymi procesami zatwierdzania.
• Własny personel — niesie ryzyko przestojów w przypadku braku projektów.
• Umowa z prywatną agencją zatrudnienia — stała się wyborem docelowym. Podejście to pozwoliło elastycznie zarządzać liczbą pracowników, skrupulatnie dobierać kandydatów o odpowiednich kompetencjach i regulować ich oczekiwania płacowe.

Rozszerzenie funkcjonalności: od rejestrowania naruszeń do zarządzania ryzykiem

Przejście do nowego modelu wymagało zmiany profilu kompetencji. O ile wcześniej nadzorca głównie wykrywał naruszenia i sporządzał protokoły, to kierownik grupy ds. bezpieczeństwa przemysłowego przejął szersze zadania:

• Operacjonalizacja systemu zarządzania bezpieczeństwem przemysłowym (SZBP) — wdrażanie standardów firmy na poziomie podwykonawców.
• Rozwój podejścia opartego na ryzyku — stosowanie metodyk HAZID, HAZOP, analizy bezpieczeństwa wykonywania prac (JSA) i budowania logiki barierowej („muszka”).
• Szkolenie personelu — prowadzenie regularnych zajęć na obiekcie w celu podnoszenia kompetencji pracowników organizacji podwykonawczych.
• Analityka i działania korygujące — systemowa analiza wykrytych obserwacji w celu wyeliminowania przyczyn źródłowych, a nie tylko skutków.

Takie podejście przyniosło wymierne rezultaty: wykrywanie niebezpiecznych działań i warunków wzrosło o 53%, a realizacja planu zajęć szkoleniowo-treningowych przekroczyła oczekiwania (59 zamiast 37). Integralny ranking bezpieczeństwa w projekcie pilotażowym wzrósł z 68% do 92%.

Czego dowiesz się z tego webinarium:

• Jak przebudować strukturę zarządzania HSE na odległych obiektach, aby rozwiązywać problemy bez angażowania biura?
• Dlaczego w działalności projektowej outsourcing nadzorców przez agencje zatrudnienia jest bardziej efektywny niż własny personel?
• Jakie kompetencje i narzędzia (HAZID, HAZOP, JSA) są niezbędne współczesnemu kierownikowi grupy ds. bezpieczeństwa przemysłowego?
• Jak zorganizować pracę nadzorcy na zmianie i jakie KPI stosować do oceny jego efektywności?
• Jak zbudować współpracę między nadzorcami ds. wierceń, budownictwa i HSE na jednym placu budowy?