Praktykum DOR

Dzień dobry! Nazywam się Roman Portniagin.

Rozumiem, że w ograniczonym czasie nie udało mi się omówić całego programu „Praktykum DOR”, o którym mowa była na webinarium!

Wasza informacja zwrotna — „Co dokładnie chciał pokazać Roman? Całkowicie niezrozumiały przypadek” — została przyjęta z wdzięcznością. Inaczej nie wpadłbym na pomysł, aby dodatkowo i szczegółowo opowiedzieć o tym unikalnym narzędziu.

Narzędzie to może pomóc spojrzeć z nowej perspektywy na proces ćwiczeń przeciwawaryjnych.

Dlatego dziś, zarówno dla tych, którzy byli na webinarium, ale mają jeszcze pytania, jak i dla tych, których nie było, piszę ten artykuł. Postaram się ukazać potencjał tego narzędzia, które ma przede wszystkim pomóc pracownikowi w podejmowaniu decyzji pod wpływem stresu.

Od samego początku

Firma „Norylski Nikiel” ma ogromne doświadczenie w szkoleniu pracowników.

W firmie działa własny „Uniwersytet Korporacyjny”, istnieje „Instytut Trenerów Wewnętrznych”, stosowane są symulatory 7D do szkolenia operatorów ładowarek LHD, technologie VR, podziemny poligon szkoleniowy oraz jeden z największych poligonów szkoleniowych na powierzchni!

Wszystko jest ze sobą powiązane

I oczywiście, nowoczesne metody szkoleniowe obejmują praktyczne ćwiczenie działań, ponieważ:

„Teoria bez praktyki jest martwa, praktyka bez teorii jest ślepa” — jak mawiał Aleksandr Suworow.

Wypadek

Wszystko zaczęło się od badania incydentów, które miały miejsce w firmie.

Wtedy stało się jasne: ludzie są przeszkoleni, instruktaże zaliczone, umiejętności praktyczne przećwiczone. Dążymy do proaktywnego podejścia i oczywiście staramy się ocenić wszystkie ryzyka. Zdarza się jednak sytuacja, która na pierwszy rzut oka powinna potoczyć się według innego scenariusza: pracownik powinien był się uratować, korzystając ze specjalnie zaprojektowanej do tego celu infrastruktury... a pobiegł obok. W rezultacie nie udało się go uratować.

Panika?

Tak, oczywiście, najprościej jest zrzucić winę na panikę. Jednak analiza działań wykazała: pracownik poruszał się według określonej logiki i próbował się ratować. Pojawia się więc pytanie — czego zabrakło?

Odpowiedź leży na powierzchni: zabrakło wyćwiczonego ruchu — tego, co już wcześniej wykonałeś swoim ciałem.

Przypomnijmy sobie własne mieszkanie. Kompletna ciemność. Idziesz korytarzem i, żeby nikogo nie obudzić, nie zapalasz światła.

Dlaczego nie uderzasz czołem w każdą ścianę czy róg? Zgadza się — dokładnie wiesz, co robić.

Statystyki

Tutaj sprawa jest prosta: setki incydentów, dziesiątki ofiar śmiertelnych, miliardy strat. Takie wnioski można wyciągnąć na podstawie 20 poważnych wypadków w rosyjskich firmach na przestrzeni 10 lat.

Z raportów z otwartych źródeł wynika, że w 9 na 10 dochodzeń wyciąga się wniosek, iż można zminimalizować szkody i zmniejszyć liczbę poszkodowanych, ale w tym celu pracownicy muszą:

• wiedzieć, jak prawidłowo postępować;

• mieć jasne instrukcje;

• być przygotowanymi do działania.

Prosta droga do zgodności z prawem

Tak, ćwiczenia to bardzo ważny etap przygotowania personelu. Zgodnie z ustawą federalną 116-FZ (art. 10 ust. 1) w niebezpiecznych obiektach przemysłowych należy „szkolić pracowników w zakresie działań w przypadku awarii lub incydentu”. Jednocześnie „szkolenie” można interpretować na różne sposoby: na przykład jako naukę na wykładach, seminariach i innych zajęciach w salach. Albo jako szkolenie praktyczne — poprzez ćwiczenia, alarmy, treningi. Temu ostatniemu wariantowi w przepisach poświęca się z jakiegoś powodu niewiele uwagi, chociaż wszyscy przyznają, że to przydatna rzecz.

Musimy zatem nauczyć pracowników, przećwiczyć procedury i upewnić się, że wszystko i wszyscy są gotowi. Zazwyczaj takie rzeczy pojawiają się właśnie w dokumentach, na przykład w Planach Minimalizacji i Likwidacji Skutków Awarii (PMiLSA).

Roczny harmonogram, powiadamianie pracowników, wyznaczenie osoby odpowiedzialnej, opinia komisji, działania następcze, wpis do rejestru, raport. Często angażuje się w to również służby ratownicze, aby wszystko wyglądało „jak naprawdę”.

Jednocześnie pozostaje to w dużej mierze „grą laboratoryjną”. Przypomina to pięknie przećwiczoną ewakuację podczas pożaru: kto choć raz był w płonącym budynku, ten wie, o czym piszę.

Co zatem robić?

Ćwiczyć bezpośrednio podczas pracy, na stanowiskach roboczych.

Właśnie w tym miejscu nasza firma robi krok w stronę proaktywnego podejścia i idzie naprzód w celu ochrony ludzkiego życia i zdrowia, a nie tylko minimalnego spełnienia wymogów prawnych.

Do akcji wkraczają „trenerzy”

Trener wewnętrzny to pomocnik, osoba, która zarówno w sali wykładowej, jak i obok czołgu (przepraszam, maszyny) może pomóc w rozwiązywaniu problemów związanych z bezpieczeństwem.

Omawiane narzędzie zostało opracowane i jest wdrażane przez trenerów wewnętrznych, ale w innych firmach może to być dowolny zmotywowany specjalista. Kwestia sprowadza się jedynie do niuansów związanych z uzgadnianiem wizyt na stanowiskach pracy.

Myślę, że specjalista ds. HSE może spokojnie pełnić tę rolę — w końcu w większości przypadków to właśnie ta osoba odwiedza stanowiska pracy.

15 minut

Program „Praktykum DOR” został opracowany z uwzględnieniem procesu produkcyjnego, w którym oderwanie pracownika od pracy nie może trwać długo.

Ważne: prowadzić dialog z pozycji równorzędnego partnera, potrafić udzielać informacji zwrotnej, odpowiednio się przygotować (znać algorytmy, sprzęt, wymagania, procedury).

„Praktykum DOR” przeprowadzany jest indywidualnie. W celach pomiarowych konieczne są co najmniej dwa spotkania.

Dla każdego zawodu pisany jest scenariusz ćwiczenia działań w sytuacji awaryjnej.

Wyniki są odnotowywane na liście kontrolnej po zakończeniu „Praktykum DOR”. Punkty opracowywane są z uwzględnieniem wymogów czasowych i specyfiki danego zawodu.

To, co zaobserwowaliśmy już teraz:

• Zdarzały się przypadki, gdy pracownik nie potrafił samodzielnie wyciągnąć gaśnicy ręcznej z uchwytu w maszynie.

• Popełniano różne błędy podczas uruchamiania aparatu ucieczkowego OSR.

• Nie udawało się znaleźć opaski uciskowej w apteczce.

• Nie zauważano od razu młotka do zbijania szyb w celu ewakuacji.

• Próbowano chwycić gołą ręką za umownie rozgrzaną powierzchnię.

• Nie było łatwo znaleźć miejsce do przemycia oczu w przypadku dostania się do nich ciała obcego.

To banalne, ale prawdziwe — podczas „Praktykum DOR” otrzymywałem informacje zwrotne od osób, które przeszły wszystkie możliwe szkolenia, w tym praktyczne w ramach innych programów:

• „Zawsze myślałem, że jestem gotowy — w praktyce okazuje się to trudniejsze. Trzeba więcej ćwiczyć”.

• „Dopiero teraz zdałem sobie sprawę, że czasu nie ma tak dużo, jak wcześniej sądziłem”.

• „Szkolne błędy. Uświadomiłem sobie, że to może kosztować życie”.

Jakiego efektu oczekujemy

Zgodnie z już uzyskanymi danymi, „Praktykum DOR” ujawnia na stanowiskach pracy problemy, których nie da się wykryć podczas zaplanowanych ćwiczeń. Na przykład:

• Gaśnica była luźna — więc zmiennik postanowił przywiązać ją drutem.

• Apteczkę trzeba było otwierać w rękach. Nie ma przy tym czystego miejsca, szukamy opaski uciskowej i tracimy cenne minuty.

• A po co jest pasek podbródkowy? Pochylam się nad poszkodowanym — i spada mi kask.

Można by pomyśleć, że przeprowadziliśmy szkolenie, wszystkie możliwe instruktaże, półroczne ćwiczenia z planu minimalizacji i likwidacji skutków awarii, wysłaliśmy pracowników na trening z użycia ŚOI — i wszyscy są gotowi.

Jednak proces ten ukazuje się z zupełnie innej strony, gdy przychodzisz na stanowisko pracy do człowieka, który wykonuje swoje codzienne, rutynowe obowiązki.

Najważniejszym efektem „Praktykum DOR” jest szczery i otwarty dialog. Przygotowanie człowieka, a nie dokumentu!